RSS
niedziela, 14 marca 2010
Wielka Loża Francji

Wielka Loża Francji (fr. Grande Loge de France) – jedna z trzech największych (obok Wielkiego Wschodu Francji Wielkiej Loży Narodowej Francuskiej)  obediencji masońskich we Francji. W 2008 r. liczyła około 28000 masonów, skupionych w 780 lożach we Francji i poza jej granicami.

Została założona w 1894 r., jednakże uważa się za kontynuatorkę obediencji o tej samej nazwie, która istniała w latach 1738-1773. Od 2009 r. jej Wielkim Mistrzem jest Alain-Noël Dubart.

Inicjuje jedynie mężczyzn. Używa niemal wyłącznie Rytu Szkockiego Dawnego i Uznanego. Pracuje "na chwałę Wielkiego Architekta Wszechświata", którego określa jako "zasadę twórczą" (fr. ''principe créateur''), pozostawiając jednocześnie swoim członkom swobodę interpretacji tego terminu. Należy do Konfederacji Wielkich Lóż Zjednoczonych Europy, grupującej tradycyjne obediencje symboliczne, nieuznawane przez Wielką Zjednoczoną Lożę Anglii.

Wydaje ogólnodostępny kwartalnik "Points de Vue Initiatiques" i przeznaczony do użytku wewnętrznego miesięcznik "Le Journal de la Grande Loge de France".

W loży Puszkin należącej do Wielkiej Loży Francji inicjowany był Waldemar Gniadek, Wielki Mistrz Wielkiego Wschodu Polski.

sobota, 13 marca 2010
Wywiad z Wielkim Mistrzem Wielkiej Loży Francji

Wielka Loża Francji publikuje część dokumentów również w języku angielskim. Zapraszam do lektury wywiadu, jakiego wybrany w 2009 Wielki Mistrz Alain-Noël Dubart udzielił miesięcznikowi "Franc-maçonnerie Magazine". Mowa m.in. o tym, jak inicjacja wpływa na codzienne życie i na czym polega masoński ideał szczęścia. Wielki Mistrz porusza także kwestie metafizyczne, m.in. mówi o tym, czym jest "plan Wielkiego Architekta Wszechświata". Chociaż słowo "deizm" w tekście nie pada, czytelnik łatwo może się zorientować, do jakiego stopnia myśl Wielkiej Loży Francji jest tą ideą przesiąknięta.

Wersja angielska: http://www.gldf.org/en/component/content/article/65-communication-du-gm/381-interview-du-grand-maitre-janvier-2010

Wersja francuska: http://www.gldf.org/fr/component/content/article/65-communication-du-gm/381-interview-du-grand-maitre-janvier-2010

poniedziałek, 08 marca 2010
Alegoria inicjacji wolnomularskiej

Dziewiętnastowieczny obraz olejny na płótnie przedstawiający w alegorycznej formie kolejne etapy inicjacji wolnomularskiej. Oryginał znajduje się w zbiorach Muzeum Wolnomularstwa w Paryżu.

poniedziałek, 01 marca 2010
Inicjacja wolnomularska jako podróż

(...)

Ja również któregoś dnia wyruszyłem: zasunąłem żaluzje, przekręciłem klucz w zamku i poszedłem pukać do bram świątyni.

Skąd ten wybór? Nie znając wolnomularzy i mając jedynie mgliste pojęcie o tym, czym jest wolnomularstwo, wyobrażałem sobie, że spotkam tam zgromadzenie ludzi oświeconych, którzy przyjmując mnie zechcą wyświadczyć mi zaszczyt, ażebym mógł skorzystać z bystrości ich myśli… Daleki byłem od tego, by wyobrazić sobie, że będzie mi zaproponowane, abym stał się człowiekiem wolnym, który, umarłszy dla prostackich przesądów, odrodzi się do nowego życia, które ofiaruje inicjacja.

Umrzeć: kazano mi zredagować testament, sformułować moją ostatnią wolę… Musiałem porzucić moje metale, te zbędne już znaki i przedmioty, które pozwalały mi obcować ze światem, do którego należałem jeszcze kilka godzin wcześniej… Dałem się unieść w powietrze, podtrzymywany przez braterskie ręce, podczas gdy rozbrzmiewał zamęt życia ludzkiego… Potem chłodna płynność wody, uderzenie żywego uczucia ciepła niewidzialnego płomienia…

Nie wiedziałem już, kim jestem, gdzie jestem, a jedynie przeczuwałem uważną obecność tych, którzy mnie eskortowali i prowadzili, towarzyszyli mi… Umrzeć trochę… W lustrze, które wyciągnięto do mnie, zdawałem się dostrzegać siebie nie bardzo siebie rozpoznając…

A potem zostałem stworzony, wezwany odtąd do nowego życia. Odrodzić się… Mój testament wydany został płomieniom… Umrzeć trochę i odrodzić się: wyruszyłem w Masonerię!

(...)

Francis Dorfiac

tłum. J.Z.

(fragment tekstu pt. « Partir, ce n’est pas mourir un peu, c’est Renaître », opublikowanego w Points de Vue Initiatiques, nr 154; autor nawiązuje do popularnego francuskiego przysłowia "Odjechać, to trochę umrzeć")